Yeni bir çalışma, bitkilerdeki şeker dağılımını çözdü ve düşük şeker veya ‘diyet’ meyveler yaratmanın yolunu açtı. Proceedings of National Academy of Sciences’da (PNAS) yayınlanan çalışma, Newcastle Üniversitesi, Çevre ve Yaşam Bilimleri Fakültesi’nden Profesör Yong-Ling Ruan’ın Northwest A&F Üniversitesi’ndeki meslektaşları ile birlikte gerçekleştirdiği yedi yıllık araştırmaya dayanmaktadır.
Profesör Ruan, araştırmalarının bir bitki hücresinin kofuluna veya ‘depolama antreposu’na ne kadar miktarda şeker nakledileceğini düzenleyen göstergeleri tam olarak belirlediğini söyledi.
Profesör Ruan, “Bu keşif, gen teknolojisini kullanarak bitki büyümesini, direncini ve şeker seviyelerini iyileştirmek için yeni araçlar ve talimatlar sağlıyor” dedi.
“Bitkilerdeki şeker miktarını artırma veya azaltmaya olanak sağlayarak, çiftçilerin meyve ve şeker kamışı gibi taze ürünlerin kalitesini ve verimini artırmasına veya diyabetik bir hasta için düşük şekerli, yüksek tatlı meyveler üretmesine yardımcı oluyor.”
Bitkilerde şeker naklinin temelindeki bilim
Bitkilerde hücresel düzeyde, şekerler, her hücreyi dolduran kalın bir çözelti olan sitoplazmaya gönderilir. Geri kalan şeker daha sonra hücrenin kofuluna boşaltılır.
Profesör Ruan, şekerin sitoplazmadan kofula (hücre boşluğu) nasıl ilerlediğini tam olarak anlamak için merakla harekete geçti. Bu bağlantının anlaşılması, bilim insanlarının meyvelerin neden bu kadar tatlı olmasına rağmen yaprakların neden o kadar tatlı olmadığı gibi uzun süredir devam eden soruları yanıtlamasına yardımcı olabilir.
Profesör Ruan, elma ve domates üzerinde yaptıkları araştırmada, ekibin büyük miktarlarda şekeri kofullara nakletmek için iki farklı türden şeker nakledicinin birlikte işlediğini keşfettiklerini söyledi.
“ERDL6 adlı bir taşıyıcı tarafından sitoplazmaya aktarılan glikozun, büyük bir şeker akışı geninin ekspresyonunu aktive ettiğini öğrendik. Profesör Ruan, “Bu, bitki hücrelerindeki şeker seviyelerini önemli ölçüde artırır” dedi.
“Bulgularımız, şeker naklinin moleküler kontrolünde ve bitki hücreleri içindeki sinyalleşmeyi anlamada büyük bir ilerleme olduğunu gösteriyor.”
